Dzisiaj, w IV Niedzielę zwykłą Św. Paweł śpiewa hymn dziękczynienia, swoje Magnificat. Jeden z najpiękniejszych hymnów, jaki zna literatura światowa - hymn o miłości.

Rzecz znamienna, nie jest to hymn sławiący miłość mężczyzny wobec kobiety, nie jest to pieśń miłosna, jedna z milionów, jakie napisali zakochani, by śpiewać swoje szczęście płynące ze spotkania z ukochaną czy umiłowanym.

Jest to pieśń sławiąca samą miłość. Człowiek pozbawiony miłości pozbawiony jest również sensu istnienia. Hymn świętego Pawła to swego rodzaju kodeks postępowania chrześcijanina, który w życiu powinien się kierować dobrem drugiego, wyzbywszy się egoizmu i własnych przyzwyczajeń. Św. Paweł to postać, która w sposób szczególny doznała łaski miłości od samego Zbawiciela.

Gdybym mówił językami ludzi i aniołów, a miłości bym nie miał,
stałbym się jak miedź brzęcząca, albo cymbał brzmiący.

Gdybym też miał dar prorokowania i znał wszystkie tajemnice,
i posiadał wszelką wiedzę i wszelką możliwą wiarę, tak iżbym góry przenosił,
a miłości bym nie miał,byłbym niczym.

I gdybym rozdał na jałmużnę całą majętność moją, a ciało wystawił na spalenie,
lecz miłości bym nie miał, nic bym nie zyskał.

Miłość cierpliwa jest, łaskawa jest.

Miłość nie zazdrości, nie szuka poklasku,
nie unosi się pychą, nie dopuszcza się bezwstydu,
nie szuka swego, nie unosi się gniewem,
nie pamięta złego, nie cieszy się z niesprawiedliwości,
lecz współweseli się z prawdą.

Wszystko znosi, wszystkiemu wierzy,
we wszystkim pokłada nadzieję, wszystko przetrzyma.

Miłość nigdy nie ustaje.

Jak zauważyliście, od miesiąca nasza strona parafialna przechodzi modernizację.

Chcielibyśmy, aby Wszyscy Parafianie mieli udział w jej tworzeniu, i redagowaniu materiałów, które będą tu zamieszczane. Zauważyliśmy, że tak się jednak nie dzieje, bo brakuje komunikacji z Waszej strony z Redakcją.

Pomimo, że od zeszłego tygodnia uruchomiliśmy zakładkę PODZIĘKOWANIA nikt jeszcze swojego podziękowania nie złożył. Czyżbyśmy nie mieli za co dziękować? Nie bądźmy jak tych dziewięciu wtenczas…, co poszło i zapomniało podziękować Jezusowi. Zachęcamy jednak Wszystkich do wspólnego jej redagowania i przekazywania świadectw Waszej wiary (mogą być anonimowe). Pokażmy, że wcale nie trzeba jeździć po świecie, że w naszej parafii też się cuda dzieją.

Kilka dni temu ruszyła zakładka PARAFIALNY KĄCIK, a w nim cykl CZWARTEK Z TERAPEUTĄ, w którym w każdy czwartek Pani Natalia będzie wskazywać, jak dbać o nasze zdrowie.

Również uruchomiliśmy KĄCIK Z POMOCĄ, w której możecie zgłaszać Waszą pomoc, lub zgłaszać, jeżeli sami potrzebujecie pomocy.

Małym odstępstwem od zamieszczanych na portalu treści będzie KĄCIK PARAFIALNEJ GOSPODYNI, ale nie tylko dla Pań. Zapewniamy, że będzie się tam działo…W najbliższy poniedziałek będziemy w tym miejscu debiutować.

Nie zapominamy, że w naszej parafii też mieszkają osoby Niepełnosprawne. Dla nich też niedługo stworzymy osobny dział z praktycznymi, poradami prawnymi w tym zakresie oraz podpowiemy, jak skorzystać ze środków i programów pomocy społecznych dla najuboższych. Pracujemy nad tym.

Jednak Nic o Was, bez Was.

Nie da się prowadzić strony, jak jest ona tylko taką TABLICĄ OGŁOSZEŃ !!!!

Dlatego uruchomiliśmy dla Was możliwość skontaktowania się z Redakcją na dwa sposoby: możecie pisać listy, albo dzwonić, pisać sms-y, albo na WhatsApp zostawić wiadomość.

Tradycyjnie pocztą elektroniczną piszemy TUTAJ

Dzwonimy lub piszemy SMS-a i rozmawiamy przez WhatsApp TUTAJ

Zachęcamy Was do przedstawiania wszelkich pomysłów, które ożywią tę stronę internetową i będą służyły wspieraniu społeczności lokalnej przez integrowanie jej z parafią i dostarczanie jej informacji związanych z naszym życiem i funkcjonowaniem naszej parafii.

CZEKAMY

Dzisiaj, w sobotę Ewangelia przypomina nam scenę z życia Jezusa. Wydarzenia rozgrywają się w Galilei, a właściwie na Jeziorze Galilejskim.

Owego dnia, gdy zapadł wieczór, Jezus rzekł do swoich uczniów: «Przeprawmy się na drugą stronę». Zostawili więc tłum, a Jego zabrali, tak jak był w łodzi. Także inne łodzie płynęły z Nim.
A nagle zerwał się gwałtowny wicher. Fale biły w łódź, tak że łódź już się napełniała wodą. On zaś spał w tyle łodzi na wezgłowiu. Zbudzili Go i powiedzieli do Niego: «Nauczycielu, nic Cię to nie obchodzi, że giniemy?» On, powstawszy, zgromił wicher i rzekł do jeziora: «Milcz, ucisz się!» Wicher się uspokoił i nastała głęboka cisza.
Wtedy rzekł do nich: «Czemu tak bojaźliwi jesteście? Jakże brak wam wiary!» Oni zlękli się bardzo i mówili między sobą: «Kim On jest właściwie, że nawet wicher i jezioro są Mu posłuszne?»

W życiu człowieka bywają różne chwile. Niekiedy są piękne i słoneczne, jak wakacyjne dni, ale są też chwile pełne lęku i obawy, jak te podczas burzy na morzu. Wtedy przychodzi bezradność i zwątpienie. Jeśli w łodzi naszego życia nie było by Jezusa! Kto nam pomoże? Kto ma taką moc? Tylko On Jest Bogiem z Nami.

Życie bez Boga staje się bezsensowne, pełne pustki i lęku. Wówczas lęk paraliżuje człowieka i zniewala Go. Takie życie to nie życie, ale nieustanny strach i obawa.

Panie ratuj, bo giniemy! – wołają uczniowie. Burza ustaje. Nastaje cisza. Podczas modlitwy przychodzą chwile trudne, ale i pełne ufności. Panie ratuj nas!

On na pewno usłyszy i ocali nas, tak jak ocalił Lota, czy swoich uczniów.
Przyjdź Panie, aby uspokoić moje serce. Przyjdź Panie, aby ustały wszelkie burze w moim życiu.

Z Jeziorem Galilejskim mamy również wspomnienia. Płynęliśmy po tym jeziorze, podczas parafialnej pielgrzymki w 2020 r. Wtenczas, choć mocno wiało, było to jezioro spokojne, bez burzy.
Relację z tego wydarzenia można zobaczyć w zakładce Byliśmy tam  klikając Tutaj

Przy opracowaniu wykorzystano materiały ze strony:

www. diecezjasandomierska.pl

Co o Nim wiemy?

Święty Tomasz z Akwinu, prezbiter i doktor Kościoła

Tomasz urodził się na zamku Roccasecca niedaleko Akwinu (Włochy) w 1225 r. Kiedy chłopiec miał 5 lat, rodzice oddali go w charakterze oblata do opactwa na Monte Cassino. Jednak Opatrzność miała inne zamiary wobec młodzieńca. Z niewyjaśnionych przyczyn opuścił on klasztor i udał się do Neapolu, gdzie studiował na tamtejszym uniwersytecie. Tam zapoznał się z niedawno założonym przez św. Dominika (+ 1221) Zakonem Kaznodziejskim.  Święty miał wtedy ok. 20 lat. Spotkało się to z dezaprobatą rodziny. Wszelkimi sposobami, włącznie z dwuletnim aresztem domowym, próbowano zmienić jego decyzję; bezskutecznie. Wysłano nawet jego własną siostrę, Marottę, by mu dominikanów "wybiła z głowy". Tomasz jednak umiał tak do niej przemówić, że sama wstąpiła do benedyktynek.

Przełożeni wysłali go na studia do Rzymu, a stamtąd około roku 1248 do Kolonii, gdzie wykładał na tamtejszym uniwersytecie głośny uczony dominikański, św. Albert Wielki (+ 1260), który miał wypowiedzieć prorocze słowa o Tomaszu: "Nazywamy go niemym wołem, ale on jeszcze przez swoją naukę tak zaryczy, że usłyszy go cały świat". W Kolonii Tomasz przyjął święcenia kapłańskie. Po chlubnym ukończeniu studiów przełożeni wysłali go do Paryża, by na tamtejszej Sorbonie wykładał teologię. Był najpierw bakałarzem nauk biblijnych (1252-1253), z kolei wykładał Sentencje Piotra Lombarda (1253-1255). Zadziwiał wszystkich jasnością wykładów, wymową i głębią. Stworzył własną metodę, w której najpierw wysuwał trudności i argumenty przeciw danej prawdzie, a potem je kolejno zbijał i dawał pełny wykład.

W roku 1274 papież bł. Grzegorz X zwołał do Lyonu sobór powszechny. Zaprosił także Tomasza z Akwinu. Tomasz jednak, mając 48 lat, po krótkiej chorobie zmarł w drodze na sobór w opactwie cystersów w Fossanuova dnia 7 marca 1274 roku. Z tego właśnie powodu do roku 1969 doroczną pamiątkę św. Tomasza Kościół obchodził właśnie 7 marca, w dzień śmierci. Ten dzień przypada jednak prawie zawsze w Wielkim Poście. Dlatego reforma liturgiczna doroczne wspomnienie świętego przesunęła wyjątkowo na 28 stycznia - a więc na dzień przeniesienia jego relikwii do Tuluzy w 1369 r.

Taka ciekawostka:

W ikonografii św. Tomasz przedstawiany jest w białym habicie dominikańskim, w czarnej kapie i białym szkaplerzu. Jego atrybutami są: anioł, gołąb; infuła u nóg, której nie przyjął; kielich, kielich z Hostią, księga, laska, model kościoła, monogram IHS, monstrancja, pióro pisarskie, różaniec, słońce na piersiach, które symbolizuje jego Boską inspirację. Jego znakiem jest także Chrystus w aureoli.

Do opracowania wykorzystano materiały ze strony www.brewiarz.pl